CARLO
BAZZI
da:
VIVA CASSAAN!
Martuladi in vers...cassanes
|
Se
amò prima da darvì sto
libret, savè
vorii quel
ca dent
ga trovarii, me
vai disi:
che ch'inscì langiarii
di vers stampàa, ma
che vers?!
Madontinin! faa
giò propi
da s'ciapin, zop
e goeub
e strambalaa, senza
i regoi di
poveta ma
parò pussee sincer. Saran
forsi trop linger, e
per dila ciara e neta l'era
mei lassai sconduu! Ma
na roba poeud scusai,
e
]'è questa ca
a comprai a
quel tal che ii a scrivuu podi
dag del
martolon e
fà intanta un po' de bee coll’iutà
cioè a trà in pee (se
sta voeulta fan de bon) On
esili là ai
Cassin. Donca
andem, o Cassanes, per
amur del vost
paes, ső,
compri sto libratin.
Cassano, settembre 1905.
Viva Cassaan! _____
PROSA VERNACOLA CADENZATA DEL PICET BONANIMA
|
|
Go
vargugna, a go! Voeuran ca racìti, ma me so minga buna, soo. Faan a la
svelta luur a de: va foeura; eeh! ca proeuvan lur a vagnì che ch'inscé,
ca vegnan lur danans a tanta gent; al coeuer al batt ché dent, al fa 'na
balada, cumè un usalin s'al sent 'na s'ciupatada. S'ciau,
adess so ché e vargott bisugna dé. Sa parli maa, lur ch'iin boon, ma
daran al pardon. Era ca m'al daraan?! Saan bee anca luur ca nugn sem
minga laterati; dal dé vem a
laurà s'em da mangià, e gh'em minga temp par studià. (Fingendo che
qualcuno la interroghi dalla platea)
Cusè?. . . Chi soo?! Al voeur savè da dua soo?! Madontinin! Al capis
minga? Soo che, da Cassan. Tirà a maan, soo nasuda in Roscett! gal disi
ciar e nett che me ne vanto.
Parchè Cassaan, l'è bel Cassaan. Anca vaduu da lontaan. Tucc al
disan. Vagnend da la stassiun o su dal punt, propri de bon, al par su un
munt. Al sa ved là distanduu coi so bei cà, cal par ona bugada
distanduda par sugà. Prima
sa ved l'uspadaa, la cà di dulur, po' l'esili piee da fiur, dadent piee
dà bei strafoi alegar, savii, bon ca paran garofoi s'ciupaton. E pò
San Dionis, al Belvadere, e in mess, pussé a volt de tucc, la gesa e 'l
campanin. Al punt, al casteell, i Capucin e Sant'Ambroeus là in funt,
ca squasi sa scunt. Parò
a gh'è da la gent ca dis: Cassaan a l'è bell da foeura e minga da
dent. Martuloni! In
dua l'è ca gavii una piasa insci bela lunga, larga cumè là nosta? E
la nosta gesa? E 'l portac de la pesa? E 'l porton del Roscett? Disemal
ciar e nett gavii violtar un palass Dada Burumee col giardin dananse 'l
giardin da dree. A l'è brutt, o rassapaia, al giardin de cà Somaia?
E poò ghem per i oparari al Linificio {me nono parò ga dis amò la
cavalchina, e mama Carolina ga dis la filadura) e là sa laura, sa laura
senza tanti stori. Ghem
in castell l'incanatori, ghem la frabica di tassin, di tund, di piati,
di vas d'ogni sort e qualitaa. Donca sii persuas o bruti pansa maa, che
da dent cumpagn da foeura, da partut l'è bel Cassaan? A
ghè pò 'na roba ca sa ved minga, ma sa sent tucc i mument, pussee bela
de la bela vista; pussee larga da la piassa, pussee volta dal campanin,
a l'è... s' induvina subat, s'induvina: al coeur del nost Cassaan! A le
prunt, a la maan, ca quand al po, al dis mai da no. Incoeu a l'è par la
gesa. dumaan par i puaritt, par l'esili par l'uspadaa, par quai festa o
carnavaa, par quai frabica o baraca; segutan, segutan a tormantall, ma
luu mai sa straca, mai sa scunt; al raspunt sempar, al raspunt e, disèmela,
madontinin. al raspunt fin trop ladin. Donca
Cassaan a l'è bel da foeura? Bee! da dent a l'è pussee bel amò parche
a l'è anca boon. In conclusiun, me la voeuri dé la parola ca senti
sempar che ch'inscé sul coeur e la voeur vagni da foeura; la par un
bagai la par, piee da vissi, ca fa i caprissi, ca pesta i pee, par un
quai balee. Ma invece da pastà i pee, ca sbatan anca lur con me i maan.
vusand: Viva Cassaan!
|
|
La
cansuun di pascadur. Giò
par l’Ada e par la Muscia Vaan
i barch di pascadur! A
vidè com’ iin in truscia, tucc
bagnaa par al sudur, par
pascà col casciafund! Contantoni
sa vargot Da
ciapà coi ret in boon, sa
po ciapan balb e trot cavazai,
anguil, vairon da
vess re ga par del mund! Rema,
rema, o pascadur! Cascia
in l’Ada la tua ret, e
vargot, sta pur sicur, sempar
l’Ada ta vadret, sempar
l’Ada ta darà. Quand
vadret la barca piena da
passit a trapilà, ca
ta specia la toa sena pensa
alegar, torna a cà, torna
torna a riposà.
Cassano d’Adda, 4 marzo 1905.
|